Harrituta jasoko zenuen eskutitza, ezta? Ohitura hori zeharo galdu dugu. Pena da. Zenbat urte ematen duzuen irakurtzen eta idazten ikasteko eta gero ez erabiltzeko. Beno, orain telefono mugikorrean idazten dituzue mezuak baina trakets, esango nuke. Gehienak ortografia penagarriarekin…

Txankete hil zen egunean iritsi ginen Mendabiara gure ama Klara, aitona Tete, amona Beatriz, Hugo anaia eta bostok. 1982ko otsailaren 7a zen. Herri osoa zegoen Florida tabernan bilduta telebistari begira, negar batean, eta Armendariz-Sorarraindarrok, tristura kolektibo hura ulertu ezinik. Hotz ikaragarria zegoen…

Maitane Perez

Gu lehen ez geunden hemen. Gu lehen han geunden. Urruti. Hemen gure senideak zeuden, batzuk, gutxi batzuk. Padurak zeharkatzen zituzten, eta basoak, eta xirripak, eta errepideak, eta herriak, eta itsaso usaina duten errekak, eta pertsonek hartutako lurrak. Gu lehen ez geunden hemen. Baina etorri ginen. Bultzatu gintuzten. Sugar gorriek eta horiek eta laranjek…

“Arantzan etxebizitzak salgai, irakurri baldintzak” iragarki hark begiak ireki zizkidan. Baldintzak betetzen ez bainituen ere bi urtez bertan erroldatua egotea, beti hartzekotan nituen oporrak izateko balio izan zuen. Giza baliabideetara jaitsi eta eskaera egin nuen. Bilbotik atera eta amama Mari Luz jaiotako lurra ezagutzera, Nafarroara ihesaldi bat egitea erabaki nuen. Agian Arantzan etxebizitza eros genezake?

Oier Guillan

Nekanek atea zabaldu du. Kosta egiten zaio egurrari bultza egitea eta airea sartzen uztea. Harrizko arkua gainean. Arkuaren buruan beste mende bat iradokitzen duen zenbakia. Iraganaren arrastoa harrietan, lur azpitik berreskuratutako labaderoetan, errepide bazterreko bilakatu diren iturrietan…

Desagertzen bide bat pinudi artean, eta Margari bizikleta gainean. Pinuen hostoek herdoildu dute errepide bazterra, eta Margarik, gero eta azkarrago ematen die pedalei, herdoilak bera ere harrapatuko duenaren beldurrez balego bezala. Bizikletak garbitzen du bidea, baina zerbaitek iluntzen du Margariren aldartea…